Listopad to czas, w którym w sposób szczególny wspominamy swoich bliskich. Nasza lektura „Dziewczynka z parku” stała się inspiracją do refleksji i zadumy nad tym, co już przeminęło. To pamięć o naszych przodkach, którą przekazujemy następnym pokoleniom. Z wielkim entuzjazmem przeglądaliśmy pamiątkowe zdjęcia, kroniki szkolne i albumy rodzinne.
I to nie przypadek, że najlepiej czyta się lekturę w naszym parku w Pałacu Żaków, gdzie wszystkie miejsca przypominają te z lektury. Ale największą niespodziankę sprawił nam kowalik, którego wypatrzył Nikodem. Sceneria niczym z lektury.
„Dziewczynka z parku” autorstwa Barbary Kosmowskiej to wzruszająca opowieść o radzeniu sobie z trudnymi emocjami i stracie. Główną bohaterką jest dziewczynka o imieniu Andzia, która zmaga się z żałobą po stracie taty. Książka porusza temat bólu, tęsknoty, ale także wsparcia i przyjaźni, które mogą pomóc w najtrudniejszych chwilach. Andzia znajduje pocieszenie w codziennych spacerach po parku, gdzie spotyka chłopca o imieniu Jeremiasz. Ich przyjaźń staje się dla niej źródłem siły i pomaga jej na nowo odnaleźć radość w życiu. Lektura ta jest nie tylko poruszająca, ale również wartościowa pod względem edukacyjnym, ukazując młodym czytelnikom, jak ważne jest otwarte dzielenie się emocjami i poszukiwanie wsparcia w trudnych momentach.
Kiedy tata Andzi umarł, cały jej świat całkowicie się zmienił. Mama też nie jest taka jak dawniej. Tata zabrał ze sobą dużo ważnych rzeczy: długie rozmowy, śmiech, smak sernika i wspólne spacery po parku, spotkania z kowalikiem, ptakiem, który jest symbolem wytrwałości, sprytu i umiejętności znajdowania rozwiązania w nietypowych sytuacjach. Czy ktoś lub coś może wypełnić tę pustkę? Prosta piękna opowieść z punktu widzenia dziecka, odkrywająca sens bolesnych doświadczeń.
Tekst: Edyta Prasuła